Z takimi nogami twarz jest niepotrzebna

Środek tygodnia. Poranek. Sławomir zmierza do pracy.

Wysiadka z tramwaju. Ludzie niczym żywe trupy stadnie pędzą na peron. Kto żyw zajmuje miejsce wzdłuż żółtej linii, by mieć najlepszą wypadową do zajęcia siedziska w wagonie.

Podjeżdża metro, Sławomir atakuje, sapie, rozpycha się łokciami, jak każdy inny… Jest miejsce, och kurwa szybko, bo jakiś złamas mi je zajmie. Jest, jest, moje! – wykrzykuje w myślach.

Siada.

Uspokaja się.

Zamlaskał i rozejrzał się niczym Jaś Fasola dając wszystkim do zrozumienia, że to miejsce jest jego.

Po chwili Sławomir wybałuszył oczy. Naprzeciwko niego siedziała kobieta z pięknymi nogami, ale niezbyt ładną twarzą. 

- Dobra tam – pomyślał i wyciągnął książkę.

Niby otwiera, niby czyta, niby.... Rozejrzał się spode łba, czy nikt nie patrzy, że on patrzy. Zaciągnął kaszkiet na oczy i ukrył wzrok przez innymi spojrzeniami.

- To teraz sobie popatrzę – zaśmiał się diabolicznie w duszy.

Usadowił się wygodnie, książkę wystawił tak, że wzrok skierował wprost na kobiece kolana, a daszek kaszkietu ucinał jej łeb.

- No… ma te nogi, no, no – gaworzył sobie tak dobrych kilka minut.

Następna stacja. 

- Uwaga! Drzwi otwierają się – wypowiada zdanie automat.

Przed Sławomirem staje mężczyzna - słuchawki na głowie, za krótkie spodnie, skarpetki czarne w białe serduszka i kołysze się na boki w rytmie jakiejś tam pojebanej piosenki.

- Kurwa! Co znowu? No kurwa! – klnie w myślach Sławomir.

Mężczyzna staną na kursie „Sławomir – nogi”.

- No ja pierdolę! – do przekleństw dodał kolejne.

Sławomir rozejrzał się na boki, to w lewo, to w prawo.

- Nosz kurwa, pusto. Jak okiem sięgnąć pusto, od końca do początku! Kurwa nie, no nie, no kurwa nie! Dlaczego ten złamas musiał stanąć akurat tu, pomiędzy mną, a moim desygnatem? Ja pierdole, znowu ja, znowu kurwa ja! No nie! Tyle miejsca wolnego, ale musiał stanąć tu! Kurwa! – skwitował myśl niczym Marek Konrad w dniu Świra i po chwili dodał - Przecież nie wstanę i nie powiem Skarpecie w Serduszka „Panie, spierdalaj Pan, bo zasłaniasz nogi”.

Sławomir wrócił do lektury o Początkach Nóg… Polski znaczy się.