Nie lubię poniedziałku

Sławomir zasiadł wygodnie w tramwajowym fotelu i oddał się średniowiecznej lekturze G. Labudy. Pod koniec trasy zadzwoniła jego żona Eliza z wytycznymi.

- Kochanie kup dużo chleba i te dobre wędlinki ze sklepu firmowego.

- Dobrze Eliza, kupię dużo chleba i te dobre wędlinki.

- Kup jeszcze tą pyszną bułeczkę.

- A, tą pyszną bułeczkę?

- Tak.

Sławomir zakończył rozmowę z żoną pozdrawiając ją buziaczkami i schował telefon do kieszeni. Wstał i wysiadł z tramwaju na najbliższym przystanku. Spojrzał na zegarek, była 17 z minutami. Do pierwszego sklepu typu piekarnia miał zaledwie 200 metrów, więc szybkim krokiem pokonał tą niewielką odległość.

Nim wszedł do przybytku spojrzał przez szybę by ocenić, z jakimi mu dziś przyjdzie konwersować sprzedawczyniami – Ehm, dziś jest gruba i ta o męskiej twarzy - mruknął pod nosem.

- Dzień dobry, przyszedłem kupić dużo chleba – Sławomir witając się z personelem już na wstępie podkreślił cel wizyty.

- Dzień dobry *Khueee khueee*, jakie to będą *khueee khuee* chleby? – dziwy dźwięk wydobył się z gardła kobiety.

- Czy jest pani chora? – Sławomir spojrzał nieufnie na grubą ekspedientkę.

- Nie rozumiem dlaczego pan pyta *khueee kheee* - Odpowiedziała startym na wiór głosem.

- Czy jest pani chora?

- Dlaczego pan pyta?

- No, czy jest pani chora się pytam, słyszę chrypkę i ten kaszel.

- Boli mnie gardło, czy mam pana nie obsługiwać?

- Dziękuję, przyjdę innym razem.

Ludzie spojrzeli to na Sławomira, to na ekspedientkę. Nie wiadomo kogo wzięli na kretyna, czy klienta, który wypytuje ekspedientkę o jej stan zdrowia, czy sprzedawczynie kaszlącą na chleb. Sławomir wychodząc ze sklepu pomyślał – Kurwa mać, mam udawać idiotę, że nie widzę, jak kobieta charczy na chleb i w dłonie? Mam udawać przygłupa i stać w kolejce, jak pozostałe przybite lemingi w strachu przed inicjatywą? Idę do kolejnej piekarni, jest 100 metrów stąd. Nim skończył myśl, wparował do fotograficznego.

- Dzień dobry, czy u państwa przegram filmy VHS?

- Dzień dobry, te duże? – Odpowiedziała kobieta po 50 – tce.

- Nie kurwa, te małe – pomyślał Sławomir.

- Te duże? – kobieta wskazała palcem na kasety VHS leżąca za szybą w ladzie.

- Tak – odpowiedział Sławomir i dodał – A, czy 8mm też?

- Nie, tylko te duże.

Dobra, dobra! Chuj z kasetami, idę po ten chleb – dodał w myślach.

- 15 zł za godzinę – dodała fotografka po 50 – tce.

- Przyjdę innym razem, do widzenia – przyjdę jak wszystkie kobiety pomrą, a ty będziesz ostatnią – to również pomyślał.

W następnej piekarni przywitali Sławomira, Pan Co Podać i Pani Coś Jeszcze.

- Co podać? – Spytał Pan Co Podać.

- Chleby.

- Jakie podać?

- Ten, tamten i tenże… A! I tą pyszną bułeczkę.

- Coś jeszcze? – spytała się Pani Coś Jeszcze.

- Dziękuję, a i siateczkę jeszcze pani doliczy, bo się nie zmieszczę.

Sławomir płaci i leci po wędliny do sklepu firmowego, który jest tuż, tuż.

Kolejka uszczupliła się i przyszła jego kolej.

- Dzień dobry, proszę mi nakroić najlepszych wędlin – Przywitał się z dwoma kobietami, ale tylko jedna zareagowała, druga zajęta była krojeniem świńskich zwłok.

- Dzień dobry, jakie to będą wędliny – odpowiedziała całkiem przyjemna z twarzy blondynka o szpiczastym nosie, zupełnie nie w jego guście.

- Tę, tamtą, tę i jeszcze to, wszystko po 15 plasterków – Uśmiechnął się i spojrzał na ekspedientkę.

- Aha, 15 deka?

- Co kurwa? Jakie deka? – wkurwił się Sławomir w myślach i po chwili dodał – Plasterków proszę pani, plasterków.

Maszyna kroi. Jeb, jeb, jeb… po kilku minutach Szpiczasty Nos pyta się – Coś jeszcze?

- Tak, proszę o kiełbasę z szynki, ale z opakowania bo ta jest sucha, a ja będę ją mrozić proszę pani.

Kobieta otwiera nową paczkę i wyciąga świeżutką kiełbaskę. Sławomir patrzy się w pęto i puszczają mu kubki smakowe, twarz mu się wykręca i gdyby, nie to, że jest cywilizowanym człowiekiem, rzuciłby się na mięso niczym żywy trup na mózg. Jest już głodny, bardzo głodny i wkurwiony.

- Czy podać panu coś jeszcze?

- Ser żółty, o ten – wskazał palcem – 30 plasterków i żeby były grube.

Kobieta kroi plasterek i pokazuje Sławomirowi grubość – Czy tyle wystarczy?

- Proszę pani, przez ten plasterek można świat oglądać, proszę grubiej.

Koniec końców, udało się Sławomirowi zrobić zakupy w sklepie firmowym, kupił jeszcze pasztet ze świni, bo nie było z kury.

Zadowolony, ale podkurwiony, Sławomir zmierza do domu. Siaty w dłoniach i goni czym prędzej.

Kurwa nie! Nie! Nie! Jeszcze żul mi jakiś tu kurwa…

- Panie kup mi pan coś do jedzenia bom głodny – morda spuchnięta, spodnie utytłane, podobnie kurtka.

Idź kurwa, idź mi stąd – cedzi w myślach Sławek i omija łukiem głodnego żula.

A niech mnie kule biją, no nie mogę, co będę żałować żulowi, przecież nie pierwszy raz kupuje im jedzenie, przecież lubię pomagać, takim ludziom, są biedni i głodni.

Sławomir zawrócił.

- Proszę pana, chodźmy tu do sklepu, kupię panu coś.

- Kupi mi pan coca-colę?

O żesz kurwa, ja ci dam colę! – Pomyślał Sławomir i dodał – Nie kupię ci żadnej coli, ona nie ma żadnych wartości odżywczych.

- Dobra, to kup mi pan mleko.

- Dobrze, kupię panu mleku, chodźmy.

- Ja tu postoję.

Co kurwa? Osz ty chuju! – Wkurwienie Sławomira sięga zenitu – Nie, proszę iść ze mną.

- Dobra.

Sławomir wchodzi do sklepu i idzie po mleko, jednak po chwili odwraca się, a żul stoi przed sklepem.

- Czy może pan podejść? Mam ręce zajęte zakupami.

- Zaczekam, pan mi zrobi zakupy – żul schował dłonie w kieszenie i czatuje przed drzwiami.

- Zaraz, myślisz, że ja ci będę robić zakupy, a ty będziesz sobie stał z rękami w kieszeni? Ja tu do domu, na obiad, do żony i małego dziecka, a ty leniu nawet sobie zakupów nie chcesz zrobić, i to jeszcze za cudze pieniądze?

- Kup mi pan colę?

KURWA!

Sławomir nie wytrzymał i załamał się nerwowo. Wybiegł ze sklepu i pośpieszył do rodziny, by zaznać spokoju. Zjadł obiad przygotowany przez żonę, przytulił córkę i odsapnął.